Materiały do monastycznej formacji zakonnej w zgromadzeniach żeńskich

Za istotę życia monastycznego uważamy dar z siebie, składany Bogu z uwielbienia i wdzięczności. Teraz i później należy podkreślać, że chodzi nam o uwielbienie „za darmo”, nie w intencji konkretnej pracy dla Boga, ani wyproszenia konkretnych łask, ale dla samego uwielbienia. Bogu się takie darmowe uwielbienie po prostu należy, przynajmniej od części Jego stworzeń. Każda mniszka może mieć jakąś swoją intencję dodatkową, ale nie musi: istotna jest ofiara chwały (Małgorzata Borkowska OSB) (więcej…)

Historia życia monastycznego w dużym skrócie…

Ta książka powstała jako cykl wykładów, wygłoszony do nowicjuszek różnych wspólnot benedyktyńskich, żeby im dać pojęcie o ich rodzinnej historii. Historia ta jest długa – od korzeni licząc, dwadzieścia wieków – a czasu nie było dużo i stąd skrótowość ujęcia. Mowa tu najpierw o początkach życia poświęconego Bogu, dalej o powstaniu właściwego życia monastycznego; a w biegu przez wieki, w miarę jak od pierwotnego strumienia mniszego oddzielały się coraz liczniejsze potoki zakonów kanonicznych, żebrzących, kleryckich… narracja zawęża się do tego pierwotnego strumienia i dotyczy głównie (choć nie wyłącznie) życia różnych zakonów reguły benedyktyńskiej. Dużą uwagę zwrócono na monastycyzm żeński i jego wybitne postacie, gdyż to było dla słuchaczek (i dla prelegentki) tematem szczególnie interesującym. Niemniej sądzę, że takie omówienie może okazać się ciekawe także dla innych czytelników. (więcej…)

Mistrzowie mądrości „Abba, powiedz mi słowo. Wybór apoftegmatów”

Antologia, którą tu przedstawiamy, tym się odznacza, że została oparta na tak pełnym, jak to tylko możliwe, zestawie zbiorów wydanych w różnych językach. Mamy nadzieję, że reprezentuje dość dobrze wszelkie rodzaje i tematy nauk, zawartych w apoftegmatach Ojców. Nie idąc za porządkiem alfabetycznym czy systematycznym wielkich zbiorów, wybraliśmy raczej układ bardziej empiryczny, według głównych pytań, zadawanych starcom przez uczniów oraz tematów najczęściej powracających w ich odpowiedziach (Lucien Regnault OSB) (więcej…)

„O duchu benedyktyńskim” ojca Karola van Oosta

Teksty o. Karola van Oost zebrane w niniejszym tomie nigdy wcześniej nie tworzyły zwartej kompozycji. Ich publikacja w postaci jednej książki nie była jednak trudna: każdy z zamieszczonych tu tekstów nasycony jest tą samą myślą przewodnią, którą stanowi głęboka fascynacja duchem benedyktyńskim. Różne wypowiedzi o. Karola, publikowane wcześniej w czasopismach lub wygłaszane jako konferencje, tworzą jeden strumień myśli, wewnętrznie zgodny i uporządkowany, a ideał benedyktyński w nich zawarty jest nie tylko wyrazem osobistych przemyśleń autora, ale również odbiciem wielowiekowej tradycji życia mniszego.

By oddać koloryt czasów, w których powstawały zamieszczone tu teksty zdecydowaliśmy się dołączyć do książki zdjęcia z archiwum opactwa tynieckiego. Niektóre z nich publikowane są pierwszy raz. (więcej…)

Jubileusz 65-lecia kapłaństwa ojca Leona Knabita

27 grudnia 2018 r. mija 65 lat od święceń ojca Leona, które przyjął z rąk ówczesnego biskupa siedleckiego Ignacego Świrskiego. Tysiące odprawionych Mszy Świętych, wygłoszonych konferencji, niezliczona rzesza osób podczas spotkań autorskich, miliony przed telewizorami. Nie sposób streścić w krótkich słowach tego wszystkiego, co przeżył Jubilat…

26 grudnia o godz. 10:30 w Opactwie Benedyktynów w Tyńcu odbędzie się Msza Św. podczas której cała wspólnota benedyktynów będzie dziękowała za 65 lat kapłaństwa ojca Leona. Homilię wygłosi opat tyniecki, ojciec Szymon Hiżycki. (więcej…)

Czwarta odsłona serii „Barwy chorału”

Seria wydawanych od 2010 roku płyt podejmuje się roli ukazania tego bogactwa głębi i zróżnicowania repertuaru gregoriańskiego. Ton czwarty jest tonem najbardziej wewnętrznym ze wszystkich innych. Dysponując niewielką ilością dźwięków stara się wyrazić całą słodycz i tajemnicę kontemplacji. Ta charakterystyka opisuje samą strukturę czwartego tonu: dla ucha przyzwyczajonego do tonacji durowych i molowych śpiewane melodie czwartego tonu sprawiają wrażenie jakby pozostawały w zawieszeniu na ostatnich dźwiękach. Śpiew się kończy, a kontemplacja pozostaje. (więcej…)

„Mądrość ukryta”. Nowa książka ojca Włodzimierza Zatorskiego

Zasadniczo mądrością jest sztuka życia prowadzącego do jego pełni. Wszyscy ludzie chcą żyć prawdziwie, szczęśliwie, z poczuciem zrealizowania siebie. Jednak życie na świecie nie jest w stanie tego poczucia nikomu dać. Co najwyżej może je dawać na chwilę, kiedy człowiek osiągnął to, czego pragnął. Jednak kiedy to osiągnięcie przestaje być nowością i staje się czymś, co już mamy, czymś normalnym, przestaje nas ekscytować i przynosić szczególną satysfakcję. Wówczas znowu pojawia się pragnienie czegoś nowego, nadzwyczajnego, atrakcyjnego. I to w następnej kolejności przechodzi w zwyczajność, stając się nieatrakcyjne. W ten sposób nic, co możemy na ziemi osiągnąć, nie jest w stanie zaspokoić naszego pragnienia życia i jego pełni. Wszystko ostatecznie okazuje się zbyt małe, niedostateczne. „Niespokojne jest moje serce, Boże, póki nie spocznie w Tobie” – pisał kiedyś na początku swoich „Wyznań” św. Augustyn. Jego słowa okazują się uniwersalną prawdą. (więcej…)

Biblia jak pocisk. Metoda antyretyczna według Ewagriusza z Pontu

Na pierwszym etapie człowiek stopniowo zrywa z grzechem uczynkowym, ale pozostaje do opanowania sfera myśli; gdy i tam mnich uwolni się od zła, wówczas staje się kontemplatykiem, Ewagriusz powie: czystym umysłem, przy czym umysł oznacza dla niego esencję tego, czym Bóg obdarzył człowieka lub kim człowiek ma być lub w Bogu spodziewa się zostać. Różnica polega na wewnętrznej przemianie i przejściu o stopień wyżej: już nie ulegamy złym schematom, nie myślimy tak, jak jesteśmy przyzwyczajeni, ale wszystko staramy się oprzeć na Bożym Słowie. Wymaga to nie tylko pamięciowego opanowania pewnych partii tekstu, ale także ascezy – wyrzekania się tego, co złe, a wybierania tego, co dobre. Metoda antyretyczna staje pośrodku etapu praktycznego i teoretycznego przeciągając człowieka-mnicha na stronę umysłu i umożliwiając mu przemienienie (Wstęp, Szymon Hiżycki OSB) (więcej…)

Uwagi monastyczne o psalmie 119

Najszczęśliwszy więc wedle psalmisty byłby człowiek, który kiedy go coś boli, mówi sobie: Czy czasem Bóg nie daje mi znaku, że mógłbym sobie przypomnieć o którymś Jego prawie, zaniedbanym albo zapomnianym? Czy czasem nie mógłbym któregoś prawa zachowywać wierniej, lepiej niż dotąd? Wtedy bowiem wszystko, nawet bóle, problemy i kłopoty stają się okazją do jeszcze większej wierności, do jeszcze większej miłości (Małgorzata Borkowska OSB) (więcej…)